ถึง คนอยากฟังข้าน้อยระลึกความหลัง
แถวโรงเรียนเบ็ญ...
มีร้านอาหารอยู่สองร้านอยู่ฝั่งตรงข้ามกัน ร้านหนึ่งติดแอร์ มีทีวีบริการ มีการเปิดเพลงทันสมัยคลอขณะทานข้าว มีที่จอดรถมอร์เตอร์ไซค์ให้อย่างดี ตัวร้านติดกระจกสามารถมองทะลุออกไปด้านนอกได้ เด็กเบ็ญทั้งหลายต่างต้องเคยมาที่นี่อย่างน้อยครั้งนึง(เค้าว่างั้นนะ...? ใช่ป่ะ?) ทุกคนขนานนามที่นั่นว่า "ร่มไทร"
และอีกร้านที่ฝั่งตรงข้าม มีร้านอาหารนิรนามอยู่ ครัวอยู่ด้านหน้าเล็ก ๆ มีปล่องปล่อยควันออกด้านบน สังกะสีบัง เมนูที่มีไม่ได้เลิศเลอ เป็นแค่แผ่นกระดานไม้เขียนติดผนังไว้ มีหน้าต่างสองสามบานเปิดให้แสงเข้า ตอนกลางวันไม่ต้องเปิดไฟก็สามารถมองเห็นหน้ากันได้ ด้านหน้าเปิดโล่ง ไม่มีห้องกระจก ไม่มีห้องแอร์
ตอนอยู่ม.1 เค้าชอบไปกินที่ร้านร่มไทร แต่ช่วงสอบทีไร มีเวลาไปกินทีไร ไม่ว่างซะทุกที ร้านร่มไทรขายดีนี่นะ มีแต่คนไปกิน อาหารแพง แต่บรรยากาศดี รสชาติใช้ได้
พอขึ้นม.สอง ม.สาม เค้าก็เดินกลับบ้านกับหยกกับนัท(16) ซึ่งเค้าต้องแวะทานข้าวก่อนไปเรียนอ.อ่าง เค้าไม่แวะร่มไทรเพราะมันแพง แถมอยู่ฝั่งตรงข้ามกับที่พวกเค้าเดินกลับบ้าน ก็เลยแวะร้านนิรนามนั้น
และก็ขนานนามร้านนั้นว่า "ร้านเดิม" แล้วห้อง16ก็จะนิยมแห่กันไปกินที่ร้านนั้นตลอดเวลามีสอบอะไร ๆ ที่โรงอาหารไม่เปิด หรือกิจอะไร ๆ ก็จะนึกถึงร้านนี้เป็นร้านแรกรองจากประยูรศรี(ร้านอาหารตรงข้ามอีพี ทำช้า ราคาถูก รสชาติอร่อยมาก) เค้าเดาว่าคงมีใครสักคนสั่งข้าวผัดแล้วได้รับข้าวผัดไหม้ จึงเป็นเหตุให้ทุกคนเรียกร้านเดิมว่า "ร้านข้าวผัดไหม้"
ในขณะเดียวกัน เมื่อห้อง 16 นึกถึงร้านข้าวผัดไหม้รองจากประยูรศรี ห้อง 17 ก็จะนึกถึงร่มไทรรองจากประยูรศรี เวลามีการแห่กันไปทานข้าว ถ้าเค้าอยากได้บรรยากาศ เค้าก็จะไปกับห้อง 17 แต่ถ้าอยากเฮฮาปาตี้+ทานอาหารราคาไม่แพง เค้าก็จะไปกับห้อง 16 (ซึ่งส่วนใหญ่เค้าชอบเฮฮามากกว่าก็เลยไปกับห้อง 16 อ่ะนะ ^^)
เดินผ่านแถวนั้นทีไรเป็นต้องนึกถึงทุกที
เค้าไม่ค่อยมีความทรงจำดี ๆ กับร่มไทรเท่าไหร่ แต่ข้าวผัดไหม้นี่เยอะ
ร้านข้าวผัดไหม้นั้น เคยไปกินกับหยก แล้วได้ดู final fantasy (ดูไม่รู้เรื่อง ให้ตายสิ)
เวลาไปกินก็มีการแบ่งกันกิน ตักจานคนนั้นบ้างคนนี้บ้าง มั่วอยู่นะ แต่เค้าว่ามันดูสนิทกันดี
โมโม่(16)เคยยืมหนังสือนิยายจากกรีนบุ๊คมาประมาณ 10-15 เล่ม แล้วแบกไปถึงร้านข้าวผัดไหม้ แล้วโม่ก็ขอร้องให้ใครก็ได้ช่วยเอานิยายของโม่ไปอ่านช่วยกัน โม่ช่างเป็นคนใจกว้าง
จ้อเคยหาไอเดียแต่งฟิคให้นัท ก็เลยถือหนังสือ"ประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น"เข้าไปด้วย กินไป อ่านไป เทพจริง ๆ รี่เอ๋ย
ที่ร้านข้าวผัดไหม้ ถ้าสังเกตดี ๆ จะเห็นว่า ทุกคนที่อยู่ที่นั่นจะได้ทำอาหาร ไม่ใช่แค่แม่ พ่อ แต่เป็นลูก ๆ หลาน ๆ ที่อาศัยอยู่นั่นก็ทำด้วย บางทีคุณตาคุณยายก็มาจับกระทะทำอาหารให้ลูกค้ากิน เอ่อ... เป็นครอบครัวร้านอาหารดีแท้
edit @ 16 Mar 2008 14:03:02 by kurobina
